دهگلان زادگاه من

معلم در قرن ۲۱ (teacher in 21 century)

دهگلان زادگاه من معلم در قرن ۲۱ (teacher in 21 century)

+ عقاب

عقاب

 

فصل .فصل زرد پاييز است

آ سمان دلگير و خاموش و زمين سرد و غم انگير است            

بر حيات سبز جنگل ، گوئيا پاشيد ه بذر مرگ

همچو اشك ،آنسان كه انساني به حسرت روز تلخ احتضار

خويش

مي  چكد از چشم جنگل دانه هاي برگ              

آفتاب بي رمق چون آخرين لبخند يك سردار

كه به روز هزم روي لجه خون و شكست لشكرش مي آود

بر لب

بر لبان تيره كهسار خشكيده است

زوزه مرموز وبد يمن شغال باد

 شيون مرگ است

كه درون گيسوان جنگل بيمار پيچيده است

×××

(مرگ مي آيد)

رشعه اش بر جان

او بخود مي گويد و در خويش مي لرزد عقاب پير  :

روي سنگي بر بلنداي ستيغ كوه استاده است

با همه خو في كه دارد ليك

چشم هايش آشيان شو كت و فخر ي ست عالمگير مرگ مي آيد

وه چه زشت و تلخ و نا زيباست

و كليد رمز اين قفل معما گونه ناپيدا ست

آنكه مي  خواهد جهان راشاد

آنكه مي جويد به زير گنبد گيتي

عزت و عدل و شكوه وداد

آنكه در اوج است و راه عشق مي پويد

زندگي را همچو باغي ، گل به گل مستانه مي بويد

اي دريغا،عمر او كوتاه وبي فرداست

مرگ مي آيد

باز با خود گفت و

دلش را يك ملال تلخ در چنگال خود افشرد

مرگ مي آيد گريزي نيست

زندگي را دوست مي دارم

 داروي اين درد پيش كيست؟

زندگي زيباست

آن فسانه آب هستي بخش

بر كدامين سوي اين دنيا ست؟

××××

يادش آمد زير پاي كوه

در كران بويناك گند مردابي

روي بيدي پست و ناهموار

آشيان داردكلاغي پير

زيسته بسيار سال ،از حد فزون و ليك

همچنان مانده است

در كران ايمن مرداب

سردرون ريم وچرك لاش مرداران

چاپلوس و دم تكان جانور خويان

همنشين با خيل كفتاران

خود ندارند قدرت پرواز

گشته در توجيه مرداب عفونت زاي

اوستادي نكته پرداز و حكايت ساز مرگ مي آيد

و كلاغ پير مي داند راز زندگي در چيست ؟

گفت وزد شهباز شوكت جوي خود بر هم عقاب پير

ناگهان كهسار بخروشيد

كوه لرزيد وبخود پيچيد

روبهان سوراخ گم كردند

 آهوان از خوف رم كردند

كبك يكه خورد

گله را زنجير ه آرامش بگسست

جغد ترسيد و دهان شوم خود را بست

××××*××××××××

پس عقاب پير

از فراز شوكت و فخر بلند خود فرود آمد 

گفت :اي كلاغ پير دنيا ديده استاد

گر چه راه من ندارد با راه تو پيوند

گرچه من در زندگاني با شمايان نا هما وازم

گرچه تو با خفت ومن با سپهرپاك دمسازم

ليك امروزم به تو ناچار كار افتاد

جز تو دانايي بدين مشكل كه دارم نيست

اين گره بگشاي

راز طول عمر تو در چيست ؟

من كه پر درچشمه خور شيد مي شويم

كهكشان عزت و جاه و شكوه و فخر مي پويم

 عمرم اما سخت كوتاه است

 مي پذيرم مرگ را و اجتنابي نيست

 ليك مرك من بدين سان زود وناگاه است

 خوش خوش وشادان كلاغ پير خنديد و آنكه گفت :

 جان بخواه ايدوست

گر چه تو بامن نمي سازي

گرچه تو هم چون نياكانت

بر ستيغ كوه مي تازي

-ليك در دل گفتگوي ديگري دارد ـ

نيك مي دانم هراس از مرگ خوي تند از ياد او برده است

دست مريزاد اي زمان اي روزگار اي دهر

كه عقاب سركش و آزاد

اين چنيتن خوار وزبون و پست

در پي چاره به سوي من پناه عجز آورده است

پس كلاغ پير

رفت و روي لاش مرداري پريد و شادمان خنديد

همچنان كه لقمه مي خائيد

گفت رمز زندگي اين است

آشيان در ساحل مرداب ما افكن

سفره انداز از طعلم لاشه مردار

بر كران خلوت و آرام

از گزند حادثه ايمن

در كتاب پند ما درج است

كه نياي پير ما فرمود:

در جهان جز وسعت مرداب هر چه مي گويند و مي جويند و مي پويند

 حرف مفت است و ندارد سود

گوش اي دوست

تا بگويم كه دليل عمر كوتاه شمايان چيست ؟

زندگي در اوج مي جوئيد

باد مسموم است

بوي گند نور مي بو ئيد

قله اي كه بر فرازش آشيان داريد

نا خوشايند وبلند وبي ره وشوم است

جاودانه زيستن در ساحل زيباي مرداب است

خوردن و آسودن و خواب است

چينه كن با من درون خاك

اين پروبال بلند و زشت را بردار

هرچه فكر كوه را ديگر فراموش كن

توبه كن در آستان حضرت كفتار

××××××

منقلب گشته عقاب پير

شرمگين وسخت توفنده

طعنه زن بر خويشتن از آنهمه تحقير

گفت :من كجا و اين بساط ننگ؟

تف بر اين مرداب گند وخوان رنگا رنگ

مرگ در اوج سپهر پاك

خوشتر از لحظه اي ماندن

در جوار ننگ روي خاك

من نخواهم عمر در مرداب

من نجويم زندگي در لاشه مردار

من نسازم آشيان در ساحل ايمن

من نسايم سربه دركاه درگاه شغال و روبه و كفتار

اينك اي مرگ شكوه آيين

من چو روح نور از هر زشتي و آلايشي در دل مبرايم

تا نيالودست جان را ننگ

من تو را با جان پذيرايم

گفت و شهبا الن زهم وا كرد

 گشت بر مرداب دوري چند

در ميان حيرت و بهت كلاغ زشت

 بال در بال بلند اسب باد افكند

 

 

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                               

 

نویسنده : محمد فایق مجیدی مجیدی دهگلان ; ساعت ۱:۱٥ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٥/۱٢/٦
تگ ها:

.: Weblog Themes By Slide Skin:.