دهگلان زادگاه من

معلم در قرن ۲۱ (teacher in 21 century)

دهگلان زادگاه من معلم در قرن ۲۱ (teacher in 21 century)

+ سميع رفيع

در بحر شعر و عرفان و اين عروج روحانى را او از سالهاى كودكى آغاز كرده بود. از آوان كودكى و جوانى او را از جمله پيروان و مريدان خاص‏ حضرت مولانا جلال الدين بلخى ميشناختند. رفيع همواره در عرس‏ هاى حضرت مولانا با شور و هيجان غزل ميخواند و از دنياى مولانا سخن ميگفت. كلام مولانا براى رفيع درياى عظيم سخا، دُرّ شاهوار بى بديل صفا، آيت بى مثال عشق و حجت بى مانند عرفان است. رفيع در سايه اين معتقدات پرورش‏ يافته است. خوش‏ ميروى در جان من اى جان و اى ايمـــــــــان من اى محنت هــــــــــــجران من اى هستى پنـــــــــهان من اندر دل شبهاى تار چون سبحه هــــــــــــــــاى بى شمار ذكــــــــــــر تو گــــــويم بار بار اى آيه قــــــــــران من چــــــــون لاله خونين جگر داغم ســـــــــــراپا سر بسر جامى بده بارِ دگـــــــــــر اى ســـــــــاقى مســــــتان من كردى مرا تو بى زبان از خويش‏ و از عــــــــــــالم نهان دادم بتو دل را عــــــــــــيان اى رشته پيـــــــــــــمان من عمر عـــــــــزيز قــــــــــــــربان تو اين سينه ها بريان تو دل ها شــــــــده نالان تو اى غنـــــــــچه خنـــــــــدان من در كوه تو ســـــــر باختــــــــــــــــم شمشير عشقت تاختم با عهدو پيــــــــــمان ســــــــــــاختم اى مشعل سوزان من ترك سرو سودا كنى يا خويش‏ چـــــــــــــــــون دريا كنى در عــــــــــــــرش‏ واويلا كنى اى قــدرت يــــــزدان من شاعر ز لطفت در بيان عــــــــــــــارف شده شيرين زبان كس‏ نيست جز تو در جهان اى مرغ خوش‏ الــــــحان من اى داورِ مُلك ســـــــــخن اى زينت ســــــــــــــــرو چمن يعقوب را تو پيــــــــــــــراهن اى يوسف كنـــــــــعان من گيـــــــــــرم ز تو درس‏ وفا آيينه را ســـــــــــــــازم جلا ا تا با تو گــــــــردم آشــــــنا اى روضه رضـــــــــوان من عشقت بجان مى پرورد از صــــــــــــدق دل شد چاكرت باشد (رفيع) فرمانبرت اى چشمه حيــــــــــــــــــــوان من شاعرى كه لفظ و تعبير را مى سنجد و با دقت كلام را ترصيع و تزيين مى نمايد. معنى را به هم مى پيچد و لفظ را تراش‏ ميدهد البته مغلوب هيجان درونى نيست. هنرش‏ استادانه است اما صادقانه نيست بقول حافظ ، صنعتگر است اما طبع روان ندارد. در همين مورد در غزلى از سميع رفيع برميخوريم كه اشاره كرده است : * آوارگى آهنـــــــــــــــگم و گفتــار من اينست فرش‏ قدمت هستم و اســـــــــرار من اينست از هر چه سراغى ز خيــــــــــــالِ تو گرفتم گــــــــــم گشته تحقيقم و اظهار من اينــــست بيتابى دل عــــــــــرض‏ تمنــــــــاى كى دارد در دايرة عشــــــــقم و پــــــرگار من اينست ما كشته بزميــــــــكه در آن نيــــــــست تحير پـــــــــروانه صفت رنگم و بازار من اينست نى لايق لطفيم و نه مقبــــــــــــــــــول وفاييم واماندگى يى ننگم و دســـــــــــتار من اينست تا ديده اگـــــــــــر وانشود نيست بـــــــهارى با خويش‏ بدين جنگم و پيكار من اينـــــــــست محو تو شدم دل به تكاپوى تو بشـــــــــــتافت زان باده هنــــوز مستم و خمار من اينســـــت روزيكه گرفتــــــار تو شد اين دل بيــــــــمار ديوانه اين بنگم و غمـــــــــــخوار من اينست * ترصيع و تزيين نبُوّد معنى و لفـــــــــــظم چون سيل خروشانم و اشـــــــــــعار من اينست امروز (رفيع) هـــــــر چه كه آيد بزبــــــانم در گفته خود لنــــــــــــگم و آزار من اينست رفيع بيشتر از 15 سال مشغول مطالعه ديوان مرزا عبدالقادر بيدل (رح) ميگردد و دراين مدت 4 بار بمناسبت عرس‏ بيدل بزيارت او در دهلى مشرف ميگردد و با شيفته گان بيدل تا پاسى شب ها محافل و مجالس‏ عارفانه و عاشقانه را سپرى ميكند. باالاخره الهاميكه از جانب بيدل در اول اگست سال دوهزار براى رفيع ميرسد. زبان رفيع را به شعر گويا ميسازد. رفيع صدوسى بيت در حضور بيدل مى سرايد و بعداً مورد نوازش‏ بيدل قرار ميگيرد. صبحدم وقتى رفيع از خواب بيدار ميشود اين بيت ها را روى كاغذ مينويسد: با تــــــو در اوج كـــــبريا باشــــــم بلبـــــــــــل گلشن فنــــــــــــــا باشم بزم و آواز را شـــــوم آهـــــــــنگ نغمه ســــــاز را صــــــــــــدا باشم گَرد هـــــستى فريب و نيرنگ است نقش‏ بــــــــــــيرنگ بــــــوريا باشم در دلــم رنگ را تعــــــــــلق نيست كـــــــف پاى ترا حنــــــــــــــا باشم حـــــور و غلمان و كوثر و طــوبى در غـــــــــــــــــم دوست مبتلا باشم با كدورت نه بسته ام خيــــــــــــــال همـــــــچو آيينه با صــــــــــــفا باشم000000. آرزوى (رفيع) مدام اينــــــــــــــست با كلام تـــــو آشـــــــــــــــــــنا باشم قطرة دراين شب از درياى بيكران بيدل براى رفيع ميرسد وكام جانش‏ را شيرين ميسازد و رفيع اين صحبت با بيدل را دراين غزل چنين بيان ميكند : گوهرى گر شد نصيب از طبع غيرت زاى من بال و پرواز هوس‏ تنگســــــــت بر عنقاى من يك شرر بگذشته ام از حشرو قيل و قــــال او لذت اين وصــــــــــل ميدزدد زمن فرداى من در خيــــــــــــال هستى و اوهام تا دل شد مقيم شد عــــــلاج دل ميــــــسر از لب صهباى من ذوق هـــــا دارد دل ديوانه در دشت جــــــنون غيرت مـــــجنون دارد همـــــــــــت والاى من هيــــــچ پيوندى نشد حــاصل به اين دنياى دون ترصدا بودم شد عالم كر ازين غوغـــــــاى من آرزوى نيست چــــون با دوست گـرديدم قريب حسرتى گر داشتم شُــــــست از دلم درياى من بس‏ ورق گــــــرداندم در دستگاه عـــــلم و فن يافتم گنـــــــــــــج مــــعانى در دل رسواى من زاهـــــدا از خاميى فطرت چه مينازى بخويش ‏ نشه دارم مـــــــــپرس‏ از ســـاغر و ميناى من آب ميـــــگردم چــــو نامش‏ بر زبان مى آورم ميروم جاييكه از من ميرود اجـــــــــــزاى من هست صد اسرار در كنــــــج دلم پنهان (رفيع) بشنوى فــــــرياد ها از لاله صحــــــــراى من در جاى ديگر چنين ميسرايد: داغ ياسم مـــــــــــــــهربان بيكسى هاى منست چون حباب هرلحظه محو بيخودى هاى منست اشك ميريزند بـــــــــحال ما وفـــــاكيشان عشق دعــوى عشق و هوس‏ از بى سرى هاى منست بــــــــوى يوسف كــــــــرد بينا ديدة يعقوب را حاصــــل سعى و طلب از بى برى هاى منست رنگ پـــــــرداز است جنـــــون گلشن آوارگى شوخى پـــــرواز من از بى هوشى هاى منست نيست اين آرايش‏ ظاهـــــــــــــر جمال حُسن يار غفلــــت اين رنگ و بو از بى مرى هاى منست وهم هستى داشت وحشــــت كرد خلقى را اسير صـــــــــــــافى آيينه ام از بى غشى هاى منست جز خموشى ساز ديگر نيــست سرمشقم (رفيع) گوهــــــــــــرى گر ميچكد از بيدلى هاى منست اين غزل رفيع بى اختيارى او را در مقابل موج شعر كه همانند سيل به همره هيجانهاى قلبى در درونش‏ ميجوشد و بيرون ميريزد نشان ميدهد. اين غزل از هر لحاظ درخور ستايش‏ است. مپرس‏ ازرنگ وبوى دشـت هجرانم، حبيب من مگو از داغ هـــــــــــاى تخم حرِمانم، نقيب من به نيــــــرنگ تن آســــــــايى مبين افسانه ما را جـــــگرميخواست ديدن روى جانانم، رقيب من رُخ گل گرهمى خواهى جمالت صـبح گلشن كن به زشتيهاى طبعت نيــــــــز حيرانم، خطيب من فضوليهاى طبع همواره صد خــجلت به بر دارد زخود رفتن ندانى ليـــــــــــك ميدانم، مُجيب من در آغوش‏ هوس‏ ميسوزى و هردم نميــــــــدانى تك وپوى شـــــــرارت سوخت دامانم، لَهيب من هجوم مطلب ما رنگ و ســــــامانِ حيا بشكست دلت داناست ميــدانى كه عِصــــــيانم، نجيب من ملايم طينتى ها رونق ســــــــازِ ضعيفان شــــــد شده ناســـــــــور اين مرهم پريـــشانم، طبيب من ســــــــــراپاى وجودم نازپرورد وصال كيست ؟ كه عمرى ازحيا درخويش‏ پنــــــهانم، غريب من نداند غيردل حرف زخود ناگفــــــته ات ايدوست بدين آهنگ عمرى شــــــــدكه طوفانم، قريب من (رفيع) بس‏ كن كه آرد حُسن مضمونت حسد بيرون ز فيض‏ و لطف يزدان بين چراغــــــــانم، اديب من
نویسنده : محمد فایق مجیدی مجیدی دهگلان ; ساعت ٧:۱۱ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٥/۱٢/۱۱
تگ ها:

.: Weblog Themes By Slide Skin:.