دهگلان زادگاه من

معلم در قرن ۲۱ (teacher in 21 century)

دهگلان زادگاه من معلم در قرن ۲۱ (teacher in 21 century)

+ ميرزاده عشقي

به نام خدا

اين روز ها  كتاب كليات مصور ميرزاده عشقي را به امانت از دوست دانشمندم فردين معصومي فر به امانت گرفتم در مورد فردين اگر مي گويم دانشمند اغراق نمي كنم چراكه او كسي است كه فرزند عصر خويش است و دير شناخته خواهد شد

كتاب را چتد روزيست كه تورق مي كنم اين  مجموعه به همت علي اكبر مشير سليمي تاليف شده است و شامل هشت قسمت است و كتاب اول »آن با عنوان عشقي كيست؟ شامل نثر ها وشعرهايي است كه نويسند گان و سخنوران وشاعران در باره عشقي نوشته يا سروده اند

در ديباچه كتاب در باره عشقي اين گونه آمده است : ((اين كتاب تعلق به شاعري ميهن دوست و رادمردي غيور دارد كه تنهادر راه حب وطن وبيان حقيقت فداكاري كرده بلكه تاريخ ادبيات ايران او را در شمار گويندگان نامي صدر مشروطيت ذكر خواهد كرد 0000))

((0000عشقي در آثار شيوا و حساس خود درس وطن خواهي ،غيرت ،فتوت،همت ،فداكاري،مناعت  نفس و استغناي طبع به هم ميهنان خود مي دهد ))

قبلا از كتاب جمهوري نامه اش داستان كاكا عابدين و ياسي راكه از يك ضرب المثل كردي گرفته شده  است در سالنامه ام يادداشت كرده بودم و شاعر آن را به مسائل سياسي آميخته و عبرتها از آن مي زايد :

 0000سخت در حيرت ،فرو شد عابدين                      هم ز خر بد دل ،هم از ياسي ظنين                 

پيش خود مي گفت اين ومي گريست :                          اي خدا اين كار ،آخر كار كيست        

گر كه خر كردست خر را نيست دست                         ياسي اركردست،ياسي بي سم است    

زددودستي برسرآخرعابدين                                      وزتعجب بانگ برزد ايناين چنين

چنگ چنگ ياسي وپا پاي خر                                  من كه از اين كار سر نارم به در

 

                       

ياسي خرسواري است كه هر روز خود را به پاي خم رسانيده و مشغول تناول شيره مي شود اما جاي پنجه هايش كا كا عابدين را سخت در حيرت فرو برده است و شاعر بدين سبب اين حكايت را بيان نموده است كه:

اين حكايت زين سبب كردم بيان           تا شوند آگاه ابناي زمان

گر بخواهد آدمي ،پيگم كند                پاي هاي خويشتن را سم كند                        

هركه اندر خانه دارد مايه اي            همچو ياسي داراو همسايه اي

در سالهاي تدريسم در كلاس ادبيات گاهي شعر احتياجش را براي دانش آموزان مي خواندم :

هرگناهي ،كادمي عمدا به عالم مي كند                          احتياج است :آنكه اسبابش  فراهم مي كند         

احتياج است :آنكه زوطبع بشر رم مي كند                  شادي يك ساله را ماتم مي كند             

احتياج است : آنكه قدر آدمي كم مي كند             در برنا مرد،پشت مرد را خم ميكند    

اي كه شيران را كني رو به مزاج

احتياج اي احتياج

 

 

اما هرگز سه تابلوي مريم را با آن شيوه تحليلي كه ((فردين معصومي فر ))مي گفت نخوانده بودم عشقي در تابلوي اول (( شب مهتاب )) بهر را زيبا توصيف مي نمايد  روي زمين چون نوعروس ،سفيد آب كرده و برخلاف همه شب ها آن شب دگر شبي است سفيد ،جهان سپيد  تر از فكر هاي عرفاني است و عشق هاي پنهان رفيق روح شاعر است

افكار خوش درون مغز شاعر را چراغان نموده است چرا كه در شب مه گرفته فكر نيز نوراني است 0

افسوس كه دهر به او چون شاهين پر نداده و گرنه فكر هاي دور ودرازي برسرشافتاده ومي خواهد به سوي آسمان پرواز كند شاعر چون مو شكا ف و نازك بين است و قدر حسن طبيعت را ميداند كبكش خروس مي خواند

اكنون يكي دوساعت از سياحتشاعر مي گذرد ازدور دختردهقاني هويدا مي شود و بيمناك بر در و دشت مانند فكر كه از همه مظنون نان ظنين است مي گذرد

تنش را به چادر آبيگون نهفته است و چهره گلگون را از پرده برون افكنده است  در وجودش عشق موج مي زند و به رسم دوشيزگان شمراني كه تمام مزاياي حسن بر اوست ارزاني بر لب جوي نشسته است

سياهي از دور پيدا مي شود آري جواني بلند بالا با رنگ وبو مي آيد :

(جوان)سلام مريم مهپاره (مريم):كيست اي وايي             (جوان):منم نترس عزيز ، از چه وقت اينجايي؟

00000

دگر  زياده بر اين نميكنم تبيين

در تابلوي دوم روز مرگ مريم كه به او خيانت شده است ترسيم ميگردد

دو ماه رفته ز پاييز و برگها همه زرد              فضاي شمران از باد مهر گان پر گرد           

هواي ((دربند ))از قرب ماه آذر سرد              پس از جواني پيري بود چه بايد كرد  

پاييزي غم انگيز  را توصيف مكند  و پنج ماه از آن ماجرا مي گذر د :

بياد آن شب مه افتي گر در اين ايام            گذشت زان شب مهتاب پنج ماه تمام

خبر زمريم اگر پرسي دختر ناكام         بجاي آن شبش اوفتاده است آرام

                     ولي سراپا پيچيده است آن پيكر

بيك سفيد كتاني ، زفرق تا قدم           چو تازه غنچه به پيچده پيكرش محكم

بكنده اند يكي گور و قامت مريم          بخفته است در آن تيره خوابگاه عدم

                هنوز سنگ ننهشتهند، روي دلبر

پيرمردي  با ديده خونبار بر لب گور نشسته است و :

به گور ،خاك هميريزد ،او ولي كم كم

 تو گو كه ميل ندارد ،بزير گل مريم

پيرزني لنگان با بد وبيراه گفتن به مردم تهران وارد صحنه ميشود ومي گويد:

جواب داد ما مردمان شمراني            زدست رفتيم آخر ،زدست تهراني

از اين ميانيكي آن پيرمرد دهقاني       ببين بگو نهد دخترش پنهاني

                به زير خاك سيه ميرود به دست پدر

آن دخترجوان مريم بود كه با دست پدر به خاك مي رود چرا كه دوسال است جواني سر راه او سبز مي شود و اين اواخر اورا فريفته و دختر چون مي بيند مايه ننگ پدر شده است   خود كشي مي كندپدر او را نهاني به خاك مي سپارد

غرض نكرد خبر هيچكس نه مرد ونه زن               زبانگ صبحدم اين پيرمرد با شيون

خوش بداد ورا غسل وهم نمود كفن                       خودش براي وي آراست حجله مدفن         

پيرمرد :

بزيرخاك سيه فام ،مريم اي مريم                    چه خوب خفته اي آرام مريم اي مريم

براستي از غم ايام مريم اي مريم                   بخواب دختر ناكام مريم اي مريم                    

                 بخواب تا ابد اي دختر اندرين بستر

سرگذست پدر مريم وايدال او در تابلوي سوم مريم نقش مي بندد:

اكنون سه روز از مرگ مريم گذشته است

      

 

نویسنده : محمد فایق مجیدی مجیدی دهگلان ; ساعت ٧:۳٠ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٥/۱٢/۱۱
تگ ها:

.: Weblog Themes By Slide Skin:.